Nieuws
KUNSTENAAR & KONING
Het gebeurt niet elke dag dat Koning Willem-Alexander en Ridder Robert elkaar treffen, maar opeens is het dan toch zover. Het gebeurde in Winsum (Gr.) bij een zogenoemd rondetafelgesprek over de versterkingsproblematiek, maar dan vooral bij erfgoed, zoals bij een monument als hier, als De Muzeheerd. Achteraf verdenk ik dan ook ernstig de Muzen een en ander vooruit te hebben bekokstoofd met die Livreien van ‘s Konings Kabinet. Of liever: te hebben ingefluisterd. De dames kunnen soms ongekend hypnotiserend zijn.
In elk geval: daar gá je dan: met gepoetste schoenen, gekamde haartjes en je ridderspeldje op. Maar daar was het nog niet mee klaar. Toen ik De Muzeheerd verliet op weg naar de Koning, ontwaarde ik enig Muzegewarrel bij de baanderdeur. Eén ervan – ik kon niet goed zien wie; ik denk Melpomene, zij is van de tragedie – duwde mij het boek ‘Herboren’ onder mijn arm.
“Voor de Koning,” fluisterde zij mij toe, “en wáág het niet ermee terug te komen”. Ik maarde wat, maar zoefff… weg waren ze.
En dan was het zover: eenmaal in Winsum schoof de Koning aan. Zijn Commissaris voor deze geteisterde provincie heette iedereen welkom en wees op het boek op tafel en voor ik het wist stond ik plots overeind met het boek in de hand en bood het de Koning aan met de volgende woorden.
“Majesteit, we bevinden ons hier in een versterkt en weer keurig aangeveegd pand, maar in dit boek ‘Herboren’ beleeft u een verslag waarin het volop klopt, stoft en boort. En dit is nog maar een deel van wat wij met de versterking meemaken. Er staat veel in, maar ik zou u graag één zin uit dit verslag willen meegeven:
Versterking versterkt gebouwen, maar vormt vaak een aanslag op het huis van de ziel”.
Nu wist ik het zeker: Melpomene had met een gewogen gevoel voor tragiek mij dit ingefluisterd. Juist wilde ik het boek overhandigen en weer gaan zitten toen Thalia (zij is van de komedie en de feestvreugde) mij iets in het oor leek te fluisteren.
“En ja”, vervolgde ik, “als museum heb ik voor de heropening, 116 kunstenaars uitgenodigd om hún visie op ‘Herboren’ te geven” – ik draaide het boek om en toonde de andere voorkaft – “en dan kan het ook zomaar zoiets zijn als verkwikt uit het bad stappen”.
De Koning nam het boek lachend in ontvangst en het rondetafelgesprek nam een aanvang.
Machteloosheid kwam aan de orde; bureaucratie, uitstel, en nog meer van die hamerende aanslagen op de ziel. De Koning toonde zich oprecht begaan, begripvol en betrokken. Maar de koningen en ridders van nu hebben allang niet meer de machtsmiddelen van toen om te strijden voor de Goede Zaak. Wat ons nog rest is hoop, eendracht, goede moed, en volharding, maar in ons hart staat geschreven:
‘Nous maintiendrons Groningen’.
Naschrift: Hieronder vindt u een link naar het nieuwsitem daarover door RTV-Noord. Enkele foto’s zijn ‘stills’ uit die uitzending. De foto van de boekoverhandiging is gemaakt door de Provincie Groningen.
